You never know how strong you are until being strong is the only choice you have.

Er zijn zo van die momenten dat ik voel dat er geen andere keuze is dan gewoon op mijn tanden bijten en doorbijten. Soms is het in een zure appel, soms in een rode ajuin, altijd is het gewoon een bittere pil om door te slikken. Ik las de zin, die ik als titel gebruik voor dit artikel, op Facebook bij een of andere groep. (Ik ben geabonneerd op zoveel groepen en al die groepen hebben de vervelende eigenschap om zoveel dingen op hun muur te posten, dus ik heb werkelijk geen idee van welke groep dit is. Maakt ook niet echt uit: sindsdien zag ik hem zowat overal opduiken.) Het deed mij denken: soms voel ik wel dat ik sterk moet zijn en dat in tranen uitbreken absoluut niets uitmaakt maar dat zijn ook de momenten dat ik inzie dat ik misschien helemaal niet zo sterk ben als ik zelf wil geloven. Dat ik mij begin af te vragen of ik er wel door zal komen en dat ik er wel sterker zal uitkomen. Mijn verleden vertelt mij dat wat mij niet heeft kapot gemaakt, mij nu ook niet bepaald sterker heeft gemaakt, integendeel. En om eerlijk te zijn, ik haat dat gevoel. Het is een vervelend gevoel om geen vat te hebben op de dingen die gebeuren. Het spijtige deel daaraan is dat ik geen behoefte heb om er met mensen over te praten.

Ook nu heb ik een situatie waardoor ik merk dat ik helemaal niet zo sterk ben als ik zelf wil geloven. Mijn vriend is namelijk – alweer – het huis uit op oefening, ditmaal in België maar ervaring leert mij dat de oefeningen in België zwaarder zijn dan die in het buitenland… of hij vertelt maar de helft van de zaken die in het buitenland gebeuren. Dat is ook nog altijd een mogelijkheid. 😉 Beeld u in: ik zit thuis, mij zorgen te maken omdat ik maar kan raden naar de toestand waarin hij zal thuiskomen. Soms maak ik mij ook gewoon zorgen over of hij wel zal thuiskomen als de jongen waar ik van hou. En zorgen maken is niet goed voor je want daar krijg je rimpels (en ook nog andere nadelige zaken, uiteraard) van. Het zijn die momenten waarop ik begin te twijfelen of ik dit wel aan kan. Want het gaat niet slechts een korte periode zijn waarin hij regelmatig weg gaat. Dit gaat blijven duren tot zijn 40ste ergens. En dat is toch nog wel een hele periode. Niet te vergeten: in die periode kan en zal hij opgeroepen worden om een langere periode in het buitenland te verblijven. Het idee alleen maakt mij niet gelukkig. Maar ik probeer te geloven dat iedere keer hij terug komt na een oefening, ik sterker zal zijn zodat de volgende oefening gemakkelijker zal zijn voor mij. Tot nu toe houdt het in dat ik veel nevenactiviteiten probeer te vinden om de tijd sneller vooruit te laten gaan, want een betere oplossing om het gemakkelijker te maken heb ik nog niet gevonden. 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

  • Lezen van Winch en genieten van het weer, met het bloemetje van Lennert Guiljam (bijna-broer).

  • Dorien Schraepen Pantene superswisssh commercial i.s.m. Vijftv, Flair en Pantene.

  • Photographer: Mark Hens

%d bloggers liken dit: