Na een lange winterslaap…

Twee weken geleden werden mijn 8 grote schildpadden uit hun winterverblijfje gehaald om terug te wennen aan de zon, de warmte en eten. Maar ontwaken na zo’n winterslaap is altijd wel een kritieke tijd. Veel schildpadden overleven deze namelijk niet doordat ze te fel verzwakt zijn door de rustperiode. Dit jaar leek dit voor ons ook het geval te zijn. In 2 dagen tijd had 1 van de vrouwtjes enorme opgezwollen oogjes gekregen (zie afbeelding). En toen we de rest van de schildpadden in hun tijdelijk verblijf hadden gezet (lees: de enkele aquaria vooraleer de vijver klaar was om terug in te trekken, maar tijdelijk verblijf klinkt zoooooveel chiquer 😉 ) bleek ook dat enkele andere opmerkelijk stiller waren en enkele zachte schildjes hadden. En dat laatste is niet goed, de schild van een schildpad is zijn natuurlijk afweersysteem en kan dus uiteraard best hard zijn in plaats van zacht. Wil je mij in paniek zien? Dat was het ideale moment! En dus moesten ze, zonder uitzondering, allemaal naar de dierenarts. En dat is geen kattepis! 8 schildpadden, in ongeveer even veel aquaria waar omwille van het gevaar om te smodderen niet al te veel water in mocht zitten. Maar weinig water betekent ook een kans dat als ze al op hun rug geraken, ze zich niet zelf kunnen opduwen doordat de zwaartekracht harder op hun inspeelt. En een schildpad op zijn rug is al even goed als zachte schildjes. Die aquaria moeten dan in 1 auto om dan ongeveer 25 minuutjes heel voorzichtig naar de dierenarts te rijden. U hoort het, dat is iets wat ik elke dag wil doen! (Sarcasme, een zwaar geval van sarcasme.) Maar na een 2-tal uren van thuis weg te zijn geweest, wisten we wel wat ze hadden: een tekort aan vitamine A. Dat verklaarde waarom ze zo rustig waren, waarom ze zachte schildjes hadden en waarom Dongo (want met deze leuke naam is de schildpad gezegend) haar ogen gezwollen waren. Veel vlees en vis geven, de vijver aanvullen met water waarin speciale vitaminen zaten en kattebrokjes als aanvulling van hun normale dieet geven, was de oplossing voor al de problemen. Gemakkelijk te doen dus. Wat mij minder aanstond was het aanhoren van hoe we die oogjes moesten verzorgen: iedere dag een beetje speciale oogzalf smeren, etter weghalen met een wattenstokje (say what?) en proberen om haar te laten eten. Voor dit laatste kregen we vloeibaar voedsel dat was bedoeld voor honden na een operatie, het zou namelijk de eetlust opwekken. Geen probleem hoor ik u denken, nou niet helemaal. Beeld u eens in: een schildpad die haar ogen niet meer kan open doen door een ontsteking en net 6 maanden lang gevast heeft (dus lekker mager is) waardoor ze heel gemakkelijk in die schild geraakt en weigert om haar hoofdje te laten zien laat staan om haar mond open te doen. En het is niet zo simpel om even haar neus dicht te knijpen. Dus was dat echt monnikenwerk om die bek open te prutsen en het spuitje gevuld met voedsel naar binnen te spuiten in de hoop dat ongeveer de helft er in zal blijven. Maar als het lukte, maakte dat werk allemaal niet zoveel uit. Wat mij meer zorgen baatte was dat haar oogjes terug feller begonnen te zwellen. Verleden vrijdag waren mijn ouders dan terug naar de dierenarts gegaan met haar. En tijdens het proper maken van die oogjes bleek dat haar linkeroogje gewoon was losgekomen door die ontsteking. De dierenarts zag de ernst van de situatie in en besloot om haar een spuit antibiotica te geven en de wonde van het oogje te verzorgen. Ondertussen heeft de antibiotica zijn werk goed gedaan. Na 1 dag kreeg ze haar ander oogje terug open en begon ze spontaan te eten. Voldoende om mij een vreugdedans te laten doen! Maar ook voldoende om mij te laten realiseren dat als ze die spuit vroeger had gekregen, ze haar oogje waarschijnlijk nog had gehad. Ik ben geen dierenarts (anders had ik die spuit al gauw zelf gezet) maar ik was blijkbaar terecht bezorgd dat er meer aan de hand was dan een simpel vitamine-tekort. Maar omdat ik nu weet dat we hiermee moeten rekening houden, kan ik het in het vervolg voorkomen.

Dus vanaf nu gaan de schildpadden goed worden vetgemest voor dat ze gaan slapen, zo lang ze nog om eten vragen als ze in hun winterverblijf zitten, krijgen ze ook nog eten en als de winter wat langer blijft duren, moet ervoor gezorgd worden dat extra vitamines aan het aquariumwater worden toegevoegd.

Momenteel zitten de 7 overige schildpadden sinds deze week in de vijver – die vandaag ook werd aangevuld door enkele waterplanten – en daar genieten ze met volle teugen van. Dongo blijft nog een tijdje alleen zitten tot ze volledig op krachten is gekomen en de wonde van haar oogje is genezen. En in tussentijd houd ik Marie, de vrouwelijke roodwangsierschildpad, nauwgezet in het oog. Het is namelijk zo dat ze ondertussen al enkele eieren heeft gelegd in het water. Daaruit blijkt dat ze in legnood zit en dat het wel eens zou kunnen zijn dat we dit jaar weer fiere eigenaars worden van een nestje waar eventueel nog wel eens een eitje kan van uitkomen. Fingers crossed!

Groetjes,

Dorien

Advertenties
Comments
2 Responses to “Na een lange winterslaap…”
  1. Beste Dorien,

    Zou ik de eerste foto mogen gebruiken voor in een schildpadden verenigingstijdschrift?
    Ik hoor graag een reactive.

    M.v.g. Bianca

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

  • Lezen van Winch en genieten van het weer, met het bloemetje van Lennert Guiljam (bijna-broer).

  • Dorien Schraepen Pantene superswisssh commercial i.s.m. Vijftv, Flair en Pantene.

  • Photographer: Mark Hens

%d bloggers liken dit: